istanbul gibi..

“senden ayrı kalmak, istanbul’dan uzak kalmak gibi.
her şeyini özlüyor insan.

‘sen’ çünkü…

sen, istanbul gibisin her haliyle sevilen.

istanbul’u trafiğiyle; seni bütün beklemelerimle, hasretle, sabırla..
istanbul’u yağmuruyla; seni bende bıraktığın gözyaşıyla, acıyla..
istanbul’u kırk yılda bir çıkan gökkuşağıyla; seni o gökkuşağının renkleri kadar..

nasıl istanbul’u binlerce yıl önce sevmeye başladıysa insanlar, sanki ben de seni o tarihten beri..
ve nasıl istanbul’u hâlâ seviyorsa insanlar, ben de benden gittiğin, cismimin alaşağı olduğu günden bu saniyeye kadar. .

sorarsan ‘sen de mi hâlâ’ diye; ben de hâlâ.”

****